Główna bohaterką powieści miała zostać prostytutka, która w założeniach Goncourtów miała stanowić odpowiedź na wyidealizowaną kreację Fantyny z NędznikówM. Żurowski, Posłowie [w:] E. i J. de Goncourt, Herminia Lacerteux, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1989, s.234.
W lipcu 1862 Goncourtowie całkowicie zmienili koncepcję utworu (materiał przygotowany do tekstu o prostytutce wykorzystał Edmond de Goncourt w powieści Prostytutka Eliza już po śmierci brata). W miesiącu tym zmarła na gruźlicę wieloletnia służąca rodziny, Rosalie Malingre. Wydarzenie to szczerze wstrząsnęło pisarzami, szczerze przywiązanymi do kobiety. Trzy dni po jej śmierci dowiedzieli się o podwójnym życiu służącej, która nałogowo piła, okradała pracodawców, zaciągnęła liczne długi, zaś na zdrowiu zapadła, gdy w czasie deszczu śledziła niewiernego kochankaM. Żurowski, Posłowie [w:] E. i J. de Goncourt, Herminia Lacerteux, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1989, s.235. Bracia zdecydowali, iż Rosalie Malingre posłuży jako pierwowzór dla bohaterki planowanej powieści. Postać panny de Varandeuil, jej pracodawczyni, postanowili natomiast oprzeć na osobie swojej kuzynki Cornelie de CourmontM. Żurowski, Posłowie [w:] E. i J.