W 1558 na kapitule płockiej został obrany po raz pierwszy prowincjałem prowincji polskiej dominikanów, po krótkiej przerwie w latach 1565–1568 ponownie objął ten urząd na okres trzech kadencji (do 1586). Jako prowincjał wykazał wiele energii w dążeniu do poprawy sytuacji materialnej zakonu, którego placówki, oparte głównie na ofiarności, ucierpiały wskutek postępów reformacji. Obok systematycznego potwierdzania dawnych nadań wystarał się u Zygmunta Augusta o przywilej pozwalający dominikanom na nabywanie dóbr ziemskich bez ograniczeń, dbał o należytą gospodarkę w dobrach klasztornych. Duży nacisk kładł na podniesienie poziomu wykształcenia kadry zakonnej, zalecając i ułatwiając zakonnikom studia na Akademii Krakowskiej i uniwersytetach zagranicznych. W 1570 uchwalono na kapitule opodatkowanie zamożniejszych klasztorów na rzecz studium generalnego w Krakowie. Dążenia Melchiora do ścisłego zespolenia z prowincją polską kontraty ruskiej wywołały w latach 1579-1580 opór m.in. Łukasza ze Lwowa, przeora klasztoru krakowskiego, który oskarżył go przed nuncjuszem Caligarim o nadużywanie władzy prowincjała, lekceważenie wolnej elekcji przeorów i zaniedbanie karności zakonnej. 1580 Melchior udał się na kapitułę generalną do Rzymu, gdzie oczyścił się z tych zarzutów.