Tą moralną dowolność i eskapizm wiązał z wpływami Nauki Tajemnicy, zaś w szczególności jej doktryną wywodzącą wszelki byt z niebytu (無, wu), która odbierała społecznym normom obiektywną wartość. To dlatego w Uzasadnieniu Bytu zaatakował „kult pustki” (貴無, gui wu) jako jednostronny, egoistyczny a nawet groźny. Starał się argumentować, że „Natura () jest tym, co jest takie (ran) samo z siebie i że Natura zasadza się na «bycie», a nie na «niebycie», ponieważ «niebyt» sam z siebie nie potrafi stwarzać”. To, co naturalne, nie jest tajemniczym „niebytem”, o którym pisali Wang Bi i . Nie jest także fizycznym pożądaniem, jak głosili Ruan Ji i Xi Kang. To humanitarność i są zasadami natury ludzkiej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chińscy filozofowie Kategoria:Urodzeni w III wieku Kategoria:Zmarli w 300 Kategoria:Urzędnicy dynastii Jin (266-420) Kategoria:Chińscy markizowie Kategoria:Szlachta dynastii Jin