Herb Wielkiego Księstwa Litewskiego, znany również jako Pogoń (biał. Паго́ня, lit. Vytis) – symbol Wielkiego Księstwa Litewskiego wywodzący się od dynastii Giedyminowiczów. Jeden z najstarszych herbów w Europie.
Obok Polskiego Orła, Pogoń przez dłuższy czas historii była uważana za nierozłączną część herbu Polski oraz część jej dziedzictwa narodowego.
Blazonowanie Istnieje wiele odmian herbu, różniących się głównie barwą poszczególnych elementów.
W polu czerwonym srebrny (w rozumieniu heraldycznym; na wizerunku: biały) rycerz w zbroi na tej samej barwy koniu wspiętym, z mieczem w prawej ręce, a w lewej ręce tarcza ze złotym krzyżem lotaryńskim (litewskim).
W „wersji litewskiej” (Vytis) tarcza, uprząż, siodło i pasy przedstawione są w kolorze niebieskim. W „wersji białoruskiej” elementy te są srebrne, w miejsce siodła jest długi czaprak, który przybiera wygląd skrzydła.
W wersji będącej herbem przedwojennego województwa wileńskiego tarcza i czaprak były barwy czerwonej, a uprząż konia – złota, zaś w herbie województwa poleskiego zarówno tarcza, jak i czaprak oraz uprząż były niebieskie.
Etymologia Nazwa Pogoń (od czasownika gonić) po raz pierwszy w dokumentach pojawia się w XVI w. Po unii lubelskiej w 1569 roku Pogoń została włączona do herbu Rzeczypospolitej Obojga Narodów.