Pod koniec listopada 1910 objął funkcję oficera sztabowego do poruczeń w Sztabie Turkiestańskiego Okręgu Wojskowego. Od początku lutego 1911 był zastępcą kwatermistrza Zarządu Głównego Sztabu Generalnego. Na pułkownika awansował ze starszeństwem z 25 marca 1912. Od początku maja do początku września 1913 dowodził batalionem 17 Archangielskiego Pułku Piechoty w Żytomierzu. Do końca maja 1914 pełnił funkcję kwatermistrza Zarządu Głównego Sztabu Generalnego. Do początku grudnia 1915 był wykładowcą wojskowym w Pawłowskiej Szkole Wojskowej w Petersburgu.
Wziął udział w I wojnie światowej. Dowodził 137 Nieżynskim Pułkiem Piechoty. Na początku stycznia 1917 został szefem sztabu 52 Dywizji Piechoty. 2 kwietnia tego roku awansował na generała majora. Od początku sierpnia 1917 był szefem sztabu I Korpusu Gwardii.
W połowie marca 1918 wstąpił do Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej. Otrzymał stopień generała chorążego. Od końca sierpnia tego roku pełnił funkcję pierwszego generała kwatermistrza Sztabu Generalnego. Następnie został szefem sztabu III Korpusu Armijnego. Pod koniec października objął funkcję attaché wojskowego Poselstwa ukraińskiego w Szwajcarii. Pod koniec 1918 udał się na emigrację do Niemiec. W 1931 wyjechał do Abisynii. Został topografem wojskowym armii abisyńskiej.