Pneumatyczny system wtrysku to obecnie historyczny system zasilania silnika wysokoprężnego. Jego konstruktorem był wynalazca silnika o zapłonie samoczynnym inż. Rudolf Diesel. System składał się z: dużych rozmiarów sprężarki sprężającej powietrze (powietrze jako nośnik dla paliwa) - podające w sprężonym powietrzu cząstki paliwa do silnika. (nie należy tego mylić ze sprężarką do doładowania silnika). Wartość sprężonego powietrza była wysoka (Ciśnienie ok. 80 atm - aby przewyższyć wartość ciśnienia w cylindrze). Do tego układ podający paliwo (Diesel zastosował olej arachidowy) wdmuchiwane pod koniec suwu sprężania do cylindra (nad tłokiem).
Sprężanie powietrza w sprężarce do dość znacznych wartości (przekraczających ciśnienie sprężonego powietrza w samym silniku nad tłokiem) a podającego paliwo do silnika konsumowało znaczną część mocy silnika, było bardzo duże, posiadało znaczą masę i gabaryty. Z tego względu możliwe było jego zastosowanie jedynie do silników stacjonarnych.