Wiktor Zygmunt Unrug (ur. 30 października 1886 w Dreźnie, zm. 1973) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Był synem tytularnego generała brygady Antoniego Unruga i Amelii von Hachez, oraz bratem Franciszka. W 1920 roku pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Poznań” w Poznaniu. 30 września tego roku został zatwierdzony w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920 roku. Za udział w wojnie z bolszewikami został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.
We wrześniu 1921 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 57 pułku piechoty wielkopolskiej w Poznaniu. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 170. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W styczniu 1930 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko inspektora poborowego. Z dniem 31 sierpnia 1931 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.