Była to dość niewielka suma, jak na taki cel, ale kraj był wyniszczony przez tajpingów i Nian, a na zachodzie Zuo Zongtang wciąż prowadził kosztowną kampanię, mającą na celu odbicie tych terenów z rąk muzułmańskich powstańców.
Rozwój floty hamowały jeszcze dwa czynniki: fundusze były zarządzane przez skarbiec cesarski i dwór zdecydował o wydaniu części z nich na budowę cesarskiego Pałacu Letniego; a Li Hongzhang nie mógł się zdecydować, czy okręty budować na miejscu czy kupować za granicą i w którym kraju. W efekcie Flota Beiyang (podobnie jak pozostałe: Flota Nanyang, Szanghajska i Kantońska) były niejednorodne, a okręty kupowano chaotycznie, w miarę dostępności funduszy. Brakowało też kompleksowego planu szkolenia załóg i oficerów oraz modernizacji okrętów.
Wojna chińsko-francuska thumb|left|Admirał Ding Ruchang (1836–95), dowódca Floty Beiyang, pierwotnie kawalerzysta Na początku lat 80. XIX wieku floty chińskie posiadały ok. 50 okrętów parowych, w tym kilka bardzo nowoczesnych jak należące do Floty Beiyang krążowniki typu Chaoyong. Niestety, w przededniu wojny chińsko-francuskiej większość kapitanów nie została właściwie przeszkolona i gdy zachodni doradcy opuścili chińskie okręty, te stały się łatwym łupem dla nowocześniejszej floty francuskiej.