Na potrzeby floty umocniono kotwicowisko w Dagu, gdzie zbudowano też port, stocznię i dok. Stworzono też dwie silnie umocnione bazy: w 1889 w Weihaiwei i Port Artur. W tym ostatnim zbudowano w 1890 specjalny, wielki suchy dok umożliwiający naprawy i czyszczenie obydwu pancerników.
Słabością floty była wciąż niska dyscyplina, i mimo założenia szkół morskich, niski poziom wyszkolenia załóg oraz nadmierne poleganie na zagranicznych doradcach. Zaniechano też zakupów w latach 90. XIX wieku i okręty starzały się technologicznie, cierpiąc też z braku dbałości załogi. Heihachirō Tōgō zauważył podczas kurtuazyjnej wizyty floty Beiyang w Japonii, w Yokohamie w 1891, że okręty, choć potężne, były brudne i zaniedbane, co zapewne miało swoje odbicie w ogólnym, niskim morale Chińczyków.
Mimo to, flota Beiyang, jedna z czterech chińskich eskadr, był silniejsza, przynajmniej na papierze, od całej floty japońskiej. Ta ostatnia górowała jednak nowoczesnością okrętów i poziomem wyszkolenia.