/ Niech nie przejdzie tu żaden gość, który nie zna surowej sytuacji i który, w twardych kamieniach, oczami odczytującymi tytuł, / nie oklaskuje Don Carlosa i nie płacze nad nim, chyba że jest twardszy niż oni, kiedy nie czuje tego, co oni czują”.Pomimo negatywnej reputacji, która utrzymywała się przez lata, mówi się, że cieszył się wielką sympatią ludzi. Opisywany jako osoba o prostym i uprzejmym usposobieniu, szacuje się, że w jego pogrzebie wzięło udział nawet 800 osób, wyrażając swój smutek i podkreślając jego odwagę i hojność. Jerónimo Gascón de Torquemada wspomina w Gaçeta y nuevas de la Corte de España :„Jego śmierć była wspólnym smutkiem, bo tak młody i hojny książę mógł pokazać światu swój pełny potencjał, gdyby tylko pozwolono mu latać, bo nawet kamienie płakały nad tą stratą. Spoczywaj w pokoju, Amen.”Wspominają o nim także niepublikowane dokumenty dotyczące historii Hiszpanii „Wszędzie i w każdej prowincji błogosławiono osobę Infanta; a ponieważ nie możemy przewidzieć biegu życia, czy będzie długie, czy krótkie, kurczowo trzymając się tego, co obiecuje nam nadzieja, pilni obserwatorzy bohaterskich przedsięwzięć i losów, opierając się na pozorach i niezwykłym szczęściu książąt oraz dobrym wykorzystaniu ich skłonności, twierdzili, że będzie wielki i waleczny;