Jednocześnie rozpoczął nawiązywanie kontaktów z byłymi „życiowcami”. Jego mieszkanie przy ul. Kieleckiej 52 stało się ośrodkiem organizującej się w 1940 grupy wydającej „Biuletyn Radiowy”; odtąd całą tzw. Grupę Akademicką zaczęto nazywać „biuletynowcami”. Z inicjatywy byłych „życiowców” w sierpniu 1941 utworzony został Związek Walki Wyzwoleńczej (ZWW), którego organem, obok pisma „Zwyciężymy” został „Biuletyn Radiowy”, redagowany przez Nowickiego.

Na początku 1942 wstąpił do PPR. „Biuletyn Radiowy” stał się pismem Komitetu Warszawskiego PPR i do połowy sierpnia 1942 redagowany był przez Nowickiego. Po aresztowaniach, jakie nastąpiły latem 1942 w jego mieszkaniu (podczas przypadkowej nieobecności właściciela), ukrywał się pod nazwiskiem Stanisława Wolskiego. Zaczął pracować w Dowództwie Głównym Gwardii Ludowej (GL). Wkrótce został szefem Wydziału Propagandy Sztabu Głównego GL. Współredagował „Gwardzistę” (organ prasowy GL), a od grudnia 1942 do końca 1943 był jego redaktorem naczelnym. Redagował i pisywał artykuły do „Trybuny Wolności”, organu prasowego PPR. Propagował walkę czynną, zabierał głos w sprawie ustroju przyszłej Polski, polemizował z prasą Armii Krajowej.