W wyniku I wojny światowej w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków, którzy w 1921 roku utworzyli Brytyjski Mandat Palestyny. Umożliwiło to rozwój tutejszej gospodarki, oraz otworzyło drogę dla osadnictwa żydowskiego w Palestynie. W 1919 roku do Palestyny przyjechał żydowski inżynier Pinhas Rutenberg, który dostrzegł pilną potrzebę elektryfikacji. Była to jedyna droga mająca umożliwić oraz przyśpieszyć tutejszy rozwój gospodarczy. Rutenberg przedstawił więc władzom mandatowym projekt budowy trzynastu elektrowni wodnych, wraz z zapewnieniem finansowania projektu. W dniu 5 marca 1926 roku Rutenberg otrzymał zgodę na budowę czterech elektrowni, z okresem franczyzy na 70 lat. Miały one dostarczać energię elektryczną do Mandatu Palestyny i utworzonego w 1921 roku Emiratu Transjordanii. Na miejsce budowy pierwszej elektrowni Rutenberg wybrał Naharajim. Za słusznością tej lokalizacją przemawiał bardzo silny strumień wody rzeki Jarmuk wpadającej do Jordanu. Dodatkowo, jezioro Tyberiadzkie stanowiło duży rezerwuar wody i umożliwiało stworzenie systemu regulacji ilości przepływającej wody. Przebiegała tędy także linia kolejowa Doliny, która umożliwiała szybkie dostarczenie ciężkiego sprzętu budowlanego, materiałów i robotników.