Dowództwo żydowskiej Hagany przez cały czas nie było w stanie określić rzeczywistych zamiarów Syryjczyków, i dlatego kontynuowano budowę umocnień obronnych w rejonie Tyberiady, nie przerzucając dodatkowych sił w rejon prowadzonych głównych walk. Dawid Ben Gurion określił sytuację na północy jako „bardzo poważną. Brakuje karabinów. Nie ma ciężkiej broni.” Izraelczycy odczuwali także dotkliwy brak doświadczonych dowódców polowych, a ci którzy byli pośpiesznie awansowani, nie posiadali odpowiedniej wiedzy i doświadczenia.
W nocy z 17 na 18 maja syryjscy żołnierze próbowali zaatakować obchodząc od strony północnej Jezioro Tyberiadzkie, weszli jednak na pole minowe. Wybuch miny zranił wysokiego syryjskiego oficera, po czym pozostali żołnierze wycofali się na pozycje wyjściowe. Wybuch zaalarmował mieszkańców okolicznych żydowskich osiedli, wywołując wśród wielu z nich panikę. Niektórzy z nich uciekali na południe, wprowadzając zamieszanie w prowadzoną ewakuację kobiet i dzieci z rejonu doliny Kinnarot. Autobusy z osobami ewakuowanymi były koncentrowane w rejonie kibucu Alummot i wioski Porijja Illit.