Ariela Szarona plan wojny zakładał błyskawiczne zajęcie południowego Libanu i zniszczenie całej infrastruktury OWP.
Zgromadzone siły Siły arabskie Palestyńczycy dysponowali w Libanie ok. 15 tys. uzbrojonych ludzi, którzy działali w różnych zbrojnych formacjach wchodzących w skład Organizacji Wyzwolenia Palestyny. Z tej liczby ponad 6 tys. ludzi było rozmieszczonych w południowej części Libanu, na granicy z Izraelem. Z uzbrojenia posiadali 60 starych czołgów i ok. 200 dział artylerii. W trakcie walk ilość uzbrojenia wzrastała, głównie za przyczyną dostaw z Syrii. I tak siły palestyńskie wzrosły do ok. 300 starych czołgów, 150 pojazdów opancerzonych, 350 dział artylerii i 250 artylerii przeciwlotniczej. Palestyńczycy znajdujący się na południu Libanu byli skoncentrowani w tak zwanym „Trójkącie żelaznym”, pomiędzy wioskami Kana, Dir Amas, i Juya. W ich okolicy znajdowały się najważniejsze obozy uchodźców palestyńskich, w których działały bazy szkoleniowe OWP.
Armia syryjska stacjonująca na terytorium Libanu liczyła 22 tys. żołnierzy, którzy dysponowali 352 czołgami, 300 pojazdami opancerzonymi i 300 działami artylerii. Wsparcie zapewniało 450 samolotów bojowych i 16 helikopterów.