Edykt z 14 lipca 1749 roku zalecał zamianę lassyckiego posiadania ziemi na dziedziczną własność podległą jako bardziej trwałą postać własności. Realizacji zamysłów króla pilnował od 1755 roku minister śląski W.E. Schlabrendorff. 25 marca 1756 r. zwrócił się do kamery wrocławskiej i głogowskiej z prośbą o ocenę pomysłu sprzedaży ziemi chłopom. W kwietniu podobne zapytania rozesłał do wszystkich landratów. Z ankiet wynikało, że wielcy właściciele nie mają nic przeciwko, ale sprzedaży przeciwni byli sami lassyci. Obawiali się przeciążenia robociznami oraz utraty wsparcia ze strony właściciela folwarku. Według zamysłu ministra, w nowej sytuacji chłop tracił prawo do załogi oraz prawo do wykonywanych na koszt feudała remontów (także wznoszenia nowych) budynków gospodarczych. Schlabrendorff nakazał swoim landratom aby wpłynęli na strony - panowie mieli obniżyć ceny wkupnego i zmniejszyć pańszczyzny, natomiast chłopi mieli zrezygnować ze zwyczajowego wsparcia ze strony wielkiego właściciela ziemskiego.