Jan Faska (ur. 28 sierpnia 1893 na Klimzowcu, zm. 8 października 1953 w Chorzowie) – polski żołnierz, podporucznik piechoty Wojska Polskiego, z zawodu agronom, dowódca powstańczy (III powstanie śląskie), komendant Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska w Prudniku, komendant obrony Katowic (1939).
Życiorys Po ukończeniu szkoły powszechnej w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów), uczęszczał do gimnazjum w Bytomiu. W latach 1911–1913 podjął studia w Wyższej Szkole Rolniczej w Turyngii.
W młodości należał do TG „Sokół”. W czasie I wojny światowej walczył w armii niemieckiej. 13 maja 1915 został wzięty do niewoli i skierowany do obozu jenieckiego w Anglii. W latach 1916–1918 studiował w Akademii Nauk Powszechnych w Londynie.
1 grudnia 1918 wstąpił do polskiej armii we Francji, reklamowano go z wojska, 20 maja 1920 udał się na Górny Śląsk, by uczestniczyć w akcji plebiscytowej. Od 3 czerwca 1920 należał do Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. Początkowo zastępca, następnie komendant komórki POW GŚl na powiat prudnicki z siedzibą w Prudniku. W marcu 1921 aresztowany przez siły alianckie pod fałszywym zarzutem zabójstwa z użyciem ciężkiego narzędzia. W sądzie gołymi rękami rozbił masywny stół, czym przekonał sędziego, że gdyby chciał kogoś zabić, niepotrzebne by mu było „ciężkie narzędzie”.