Rolę strażnika jakości pełnić miały prezydia rad narodowych.
Książki te były w praktyce zeszytami przywiązanymi sznurkiem, do których były wpisywane skargi, zażalenia, a także pochwały klientów sklepów i zakładów usługowych. Duża liczba krytycznych wpisów groziła naganą, potrąceniem premii, a nawet dyscyplinarnym przesunięciem na inne stanowisko.
Książki skarg i wniosków zachowały się obecnie jedynie w prywatnych zbiorach. Nie było obowiązku ich magazynowania w archiwach państwowych czy zakładowych.
W kulturze Książka skarg i wniosków – film dokumentalny z 2000
Zobacz też
Reglamentacja towarów w PRL Kolejka (zbiorowość) Sprzedaż wiązana
Przypisy
Bibliografia Uchwała nr 151 Rady Ministrów z dnia 30 lipca 1971 r. w sprawie organizacji przyjmowania, rozpatrywania i załatwiania skarg i wniosków () Zarządzenie Ministra Handlu Wewnętrznego z dnia 1 września 1971 r. w sprawie książek skarg i wniosków w uspołecznionych placówkach handlu detalicznego i przemysłu gastronomicznego ()
Kategoria:Usługi Kategoria:Życie codzienne w PRL