Imre Nagy (wym. [], w uproszczeniu /imre nodź/; ur. 7 czerwca 1896 w Kaposvárze, stracony 16 czerwca 1958 w Budapeszcie) – komunistyczny polityk węgierski, premier Węgier podczas rewolucji węgierskiej 1956.
Życiorys Pochodził z chłopskiej rodziny, ojciec był stangretem, a matka pokojówką. Po rezygnacji z nauki w 1912 został ślusarzem. Został powołany do wojska w 1915 roku. Podczas I wojny światowej jako żołnierz armii austro-węgierskiej początkowo walczył i został ranny na froncie włoskim, a następnie przeniesiony na front wschodni w 1915 dostał się do niewoli rosyjskiej. W obozie jenieckim na Syberii stał się komunistą i po rewolucji październikowej walczył w szeregach Armii Czerwonej. Według niektórych źródeł Imre miał być jednym z ochroniarzy biorących udział w rozstrzelaniu cara Mikołaja IIE. Heresch, Mikołaj II – życie i upadek ostatniego cara Rosji, Gdynia 1995, s. 338., jednakże ze względu na dużą popularność nazwiska Nagy na Węgrzech informacja ta jest podawana w wątpliwość. Działał podczas krótkotrwałego istnienia Węgierskiej Republiki Rad. Od 1929 na emigracji w ZSRR, podczas terroru Wielkiej Czystki był agentem NKWD (pseudonim „Wołodia”), co pozwoliło mu przetrwać jako jednemu z nielicznych działaczy Węgierskiej Republiki Rad.