Raszeja doprowadził w 1935 do ponownego otwarcia szpitala ortopedycznego Uniwersytetu Poznańskiego i objął jego kierownictwo, a rok później uzyskał tytuł profesora.
Po zakończeniu działań wojennych we wrześniu 1939 pracował jako lekarz w Warszawie (od grudnia 1939 był ordynatorem oddziału chirurgicznego szpitala PCK) i nauczał na tajnym Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Skontaktował się z przebywającym w warszawskim getcie profesorem Ludwikiem Hirszfeldem i zorganizował akcje krwiodawstwa na rzecz ludności żydowskiej.
21 lipca 1942 udał się do mieszkania w kamienicy przy ul. Chłodnej 26 na terenie dzielnicy zamkniętej, aby zająć się pacjentem (posiadał przepustkę do getta). Tam został zamordowany przez gestapowców pod dowództwem SS-Sturmbannführera Hermana Höflego wraz ze swoim pacjentem Abe Gutnajerem, jego rodziną, dwoma żydowskimi lekarzami oraz pielęgniarkąFranciszek Paweł Raszeja – Jad Waszem .
O jego śmierci 30 lipca 1942 roku poinformował konspiracyjny „Biuletyn Informacyjny”, stwierdzając, że"Biuletyn Informacyjny" z dn. 30 lipca 1942 roku, za: :
Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej Baltia.
Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 108-6-6).