Tradycyjnie nakrycia głowy wykonywano z twardego drewna toro (Fikus gnaphalocarpus), ponieważ było ono odporne na szkodniki. Obecnie wykonuje się je z drewna kapokowego (Ceiba pentandra), gdyż jest miękkie i łatwe w obróbce. Rzeźbiarze używali różnego rodzaju toporków i dłut. Kowal najpierw rzeźbił postać, pokrywał ją wzorami, następnie czernił drewno. Kolejnym etapem było dekorowanie maski czerwonymi materiałami i metalami, a na sam koniec maskę smarowano masłem i przeczepiano do plecionej czapki. Kostium wykonywano z włókien rośliny da (Disocera cayennensis). Naturalnie białe włókna farbowano na kolor czarny.
Rytuał W uzgodnionym dniu najstarsi członkowie stowarzyszenia wraz z dwoma tancerzami ukrywali się koło pola, na którym pracowali rolnicy. Gdy wszystko było już gotowe, tancerz w masce przedstawiającej męską antylopę wyłaniał się z buszu. Tancerz z żeńską maską wychodził chwilę później. Wspólnie udawali się w kierunku rolników, podpierając się laskami z drzewa sunsun. W trakcie tańca nikt nie mógł dotknąć tancerzy ani przejść przed nimi. Dawniej postać męska postrzegana była jako Tyi Wara, niezwyciężona istota, dlatego tancerz inscenizował rytuał wbijania noża w swoje udo. Starsi ludzie podawali mu kawałek gorącego metalu, który wkładał sobie do ust, manifestując w ten sposób odwagę i odporność na ból.