Zachariasz, imię świeckie: Zachar Pietrowicz Łobow (ur. w Pietrowce, zm. 22 września 1937) – rosyjski biskup prawosławny, święty nowomęczennik.
Życiorys Był synem drobnego urzędnika. W 1888 ukończył seminarium duchowne w Nowoczerkasku i jako żonaty mężczyzna został wyświęcony na kapłana. Miał czworo dzieci: córki Olgę i Wierę oraz synów Gawriiła i Aleksieja. Służył w soborze katedralnym w Nowoczerkasku; za osiągnięcia w pracy duszpasterskiej uzyskał godność protoprezbitera. W 1923, po śmierci małżonki, złożył wieczyste śluby mnisze, zachowując imię otrzymane na chrzcie. 5 października 1923 został wyświęcony na biskupa niżnoczyrskiego, wikariusza eparchii dońskiej. Już w roku następnym został aresztowany i zesłany do łagru urządzonego w dawnym Monasterze Sołowieckim.
W latach 1926–1929, po powrocie z zesłania, służył jako biskup pomocniczy w eparchii twerskiej, zamieszkując kolejno w Torżoku i Bieżecku. W 1929 otrzymał godność ordynariusza eparchii woroneskiej i zadońskiej. W roku następnym w kierowanej przez niego eparchii rozpoczęła się akcja masowej likwidacji prawosławnych cerkwi i monasterów połączona z aresztowaniami duchowieństwa. Arcybiskup Zachariasz cieszył się znacznym autorytetem wśród wiernych z powodu prowadzonego ascetycznego trybu życia.