Diecezja kielecka () – jedna z 4 diecezji obrządku łacińskiego w metropolii krakowskiej w Polsce. Ustanowiona 13 czerwca 1805 przez Piusa VII po zlikwidowaniu diecezji tarnowskiej. Została zniesiona przez tego samego papieża 30 czerwca 1818 równocześnie z powołaniem diecezji sandomierskiej. Reaktywowana przez papieża Leona XIII 28 grudnia 1882. Ostatnie zmiany terytorialne wprowadził papież Jan Paweł II 25 marca 1992.
Historia W okresie przedrozbiorowym terytorium dzisiejszej diecezji kieleckiej znajdowało się w granicach diecezji krakowskiej i archidiecezji gnieźnieńskiej. Od późnego średniowiecza istniały na tym obszarze prepozytury: kielecka i wiślicka oraz archidiakonat kurzelowski. Prepozytura kielecka od zachodu graniczyła z archidiecezją gnieźnieńską, od północy z archidiakonatem radomskim, od południa z prepozyturą wiślicką, zaś od wschodu z archidiakonatami lubelskim, zawichojskim i sandomierskim. Wiślicka prepozytura obejmowała swymi granicami tereny po obu stronach Wisły, przecinającej obszar prepozytury na dwie części – lewobrzeżną i prawobrzeżną.