W 1927 żeński monaster św. Sergiusza w ujeździe bielebiejewskim, gdzie służył hieromnich Maksym, został zlikwidowany, zaś jego budynki zmienione w kolonię dla bezdomnych. Kilkunastu mniszkom oraz kapłanowi z dziećmi pozwolono pozostać w dwóch dawnych stróżówkach i uczestniczyć w nabożeństwach w cerkwi. W 1929 naczelnik kolonii zamknął jednak dawną świątynię klasztorną i usunął mniszki i kapłana z jej terytorium. W lutym 1930 hieromnich Maksym objął parafię św. Eliasza w Riabaszu, zamieszkując u różnych wiernych. W 1931 został aresztowany w Bielebieju na podstawie donosu, w którym zarzucono mu prowadzenie agitacji antyradzieckiej. Uwięzionemu duchownemu sugerowano wyrzeczenie się wiary, odmówił jednak. 25 października 1931 został skazany na pięcioletnią zsyłkę do wsi Nawołoczki (obwód archangielski).
Wiosną 1934, w czasie powodzi, obóz został zalany wodami Diwny. W następstwie tego wydarzenia hieromnich Maksym zachorował na zapalenie płuc, co stało się przyczyną jego śmierci.
Kanonizowany jako jeden z Soboru Świętych Nowomęczenników i Wyznawców Rosyjskich w sierpniu 2000.
Bibliografia Biogram na stronie eparchii ufimskiej
Kategoria:Urodzeni w 1876 Kategoria:Zmarli w 1934 Kategoria:Zakonnicy prawosławni Kategoria:Więźniowie radzieckich więzień i obozów Kategoria:Rosyjscy duchowni prawosławni Kategoria:Nowomęczennicy rosyjscy