Ponadto występował w olimpijskiej reprezentacji Związku Radzieckiego, w składzie której zdobył złoty medal na Olimpiadzie w Melbourne 1956 (medal otrzymał dopiero 50 lat później).

Kariera trenerska Jeszcze będąc piłkarzem w latach 1964–1965 prowadził drużynę Południowej Grupy Wojsk, stacjonującej na WęgrzechЛицом к лицу. Передача с Борисом Разинским на «Радио Свобода». W latach 1967–1968 łączył również funkcje trenerskie i piłkarskie w Mietałłurgu Lipieck, a w 1972–1973 w zespole Granit Tetiuche. Od 1974 do 1976 pracował na różnych stanowiskach w klubach Dźwina Witebsk, CSKA Moskwa i Daugava Ryga. Następnie przez dłuższy czas był bezrobotnym. Później pracował na stacji benzynowej i jako taksówkarz. W latach 90. występował w zespołach oldbojów. W 1999 powrócił do pracy trenerskiej. Najpierw pomagał trenować koreański Suwon Samsung Bluewings, potem rosyjskie Czernomoriec Noworosyjsk, FK Chimki i Wołgar-Gazprom Astrachań.

Zmarł 6 sierpnia 2012 roku w MoskwieUA-Футбол. Ушёл из жизни Борис Разинский. Pochowany na Cmentarzu Wostriakowskim w MoskwieМосковский некрополь.