Rodziny posiadają tradycyjną niezależność gospodarowania wobec wspólnoty wiejskiej i uprawiają samodzielne, małe pola. Występują też jedno- lub kilkurodzinne domy na palach, które dawniej były budowane dla dworu wodza oraz pozostających pod jego opieką wdów i sierot, obecnie częściej pełnią funkcje reprezentacyjnego ośrodka kultury i edukacji. System pokrewieństwa i dziedziczenia dóbr jest bilateralny, nieobejmujący organizacji rodowej. Prochy zmarłych są przechowywane w urnach, umieszczanych w domach, wokół których odbywają się obrzędy kultu przodków. W przeszłości Dajakowie prowadzili lokalne wojny międzyplemienne i byli uważani za łowców głów.
Najwybitniejszym przejawem sztuki Dajaków jest rzeźba w drewnie i snycerka. Bogato zdobią rzeźbą domy i łodzie. Wykonują polichromowane tarcze i figurki przodków.
Polskim badaczem prowadzącym badania terenowe wśród ludu Dajaków na Borneo jest Tomasz Burdzik.
Zobacz też Malgasze
Przypisy
Bibliografia Dajakowie. [Hasło w:] Encyklopedia powszechna PWN. Red. nacz. Włodzimierz Kryszewski. T. 1. Wyd. 2. Warszawa: PWN, 1983. ; s. 566. Dajakowie. [Hasło w:] Wielka encyklopedia PWN. Red. nacz. Jan Wojnowski, [aut.] Roman Andrzejewski i in. T. 6. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ; s. 476.
Kategoria:Ludy austronezyjskie Kategoria:Etnografia Indonezji Kategoria:Etnografia Malezji Kategoria:Etnografia Brunei