Prawa magdeburskie również dało możliwość utworzenia różnych sklepów rzemieślniczych, cechów rzemieślników niezależnych i, co najważniejsze, wolności wyznania. Jednak dopiero 14 sierpnia 1663, miasto i jego prawa zostały uznane przez Koroną Polską, gdy Jan II Kazimierz Waza ostatecznie zatwierdził heraldykę miasta. Pierwszym architektem Stanisławowskiej twierdzy był Francisco Corasini z Awinion, kiedy Andrzej Potocki wszczął przebudowę Zabłotowa i wsi Knihinin w twierdzę w 1650 roku. Twierdza składała się z dwóch głównych bram, które były znane jako Halicka brama (zwana także bramą Lwowską) i Tyśmienicka brama (zwana także bramą Kamieniecką). Nazwy są podane dla kierunku, w jakim zostały zbudowane. Wtedy nie było jeszcze mniejszej bramy znanej jako ormiańska lub Zabłocka.
Już w 1662 Andrzej Potocki ufundował budowę świątyni rzymskokatolickiej pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny, św. Andrzeja i św. Stanisława, zastępując tym samym dotychczasowy kościół drewniany. W 1669 świątynia została podniesiona do godności kolegiaty. W dniu 17 września 1662 Andrzej Potocki wydał kolejny rozkaz o udzieleniu miejsca społeczności żydowskiej miasta w samorządzie i pozwolenie na budowę własnej szkoły, budynków społecznościowych i innych. Także ufundował prawosławnym cerkiew i szkołę.