21 listopada 1933 uzyskał Dyplom Kwalifikacyjny uprawniający do nauczania w szkołach zawodowych, a 31 października 1935 dyplom Nauczyciela Szkół Średnich Ogólnokształcących.

Po wybuchu II wojny światowej szkołę zamknięto, a 1 października Policiński został zatrudniony w szkole stolarskiej na terenie ówczesnego ZSRR i pracował tam do 20 kwietnia 1940. Następnie wrócił do Częstochowy, w której od 1 lipca 1941 do 30 maja 1942 pracował jako tokarz modelarz w firmie „Elektolit” Zbigniewa Kozłowskiego. Następnie do 15 lipca 1943 był rzeźbiarzem w firmie „Elektro–Ceramika”, a następnie został pracownikiem w spółdzielni pracy „Pionier” i był nim do 31 grudnia 1943. Ostatni okres wojny spędził jako pracownik firmy „Hasaq”, w której był technikiem budowlanym.

Po wyparciu Niemców z miasta pozostał w Częstochowie i pracował w Państwowym Liceum Mechanicznym, Państwowym Gimnazjum Handlowym i Liceum Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Od 1951 podjął pracę w Państwowej Szkole Zawodowej Żeńskiej i został na jeden rok nauczycielem rysunku w Liceum im. Traugutta, a następnie pracował w Państwowym Liceum Technik Plastycznych jako wykładowca ceramiki i rysunku technicznego. W 1956 ukończył kurs dla nauczycieli plastyki.