Barwy walki – polski film wojenny z 1964 roku w reżyserii Jerzego Passendorfera. Scenariusz do filmu powstał na podstawie wspomnień Mieczysława Moczara pod tym samym tytułem.
Fabuła Kielecczyzna, lipiec 1944 roku. Partyzancki oddział AL pod dowództwem porucznika „Kołacza”, wspomagany przez partyzantów z BCh prowadzi akcje dywersyjne przeciwko okupantowi. Wraz ze zbliżającym się frontem musi stawić czoła dużym jednostkom SS, chcącym oczyścić zaplecze niemieckich linii. W walkach alowcom pomaga początkowo nieprzychylnie do nich nastawiony oddział AK oraz wierni towarzysze z Armii Czerwonej. Jedynie lokalny oddział NSZ nie bierze udziału w bojach, współpracując z okupantem i zwalczając bolszewików. Dla dowódcy partyzantów AL dodatkowym utrudnieniem jest powierzone mu przez dowództwo zadanie przerzucenia drogą lotniczą za linię frontu tow. „Brzozy” – łącznika ze sztabem partyzanckim, którego musi odbić z rąk Niemców.
Pomimo kilku dramatycznych scen, film utrzymany jest w ogólnej konwencji westernowo-przygodowej z wieloma elementami komicznymi. Jego treść jest bardzo luźno związana z pierwowzorem – wspomnieniami Mieczysława Moczara.