Przed wybuchem wojny sześciodniowej w 1967 ponownie wcielono go do czynnej służby i powierzono mu dowództwo nad dywizją piechoty. Jego cztery brygady prowadziły natarcie na półwyspie Synaj, przez trudny rejon Wadi Haroudin, który był niedostępny dla czołgów. Dzięki zdecydowanemu natarciu zdołano opanować strategiczne skrzyżowanie Bir Lahfan, uniemożliwiając Egipcjanom przegrupowanie posiłków w rejon linii frontu. Następnie siły generała Joffe przeszły przez rejon pustynnych wydm, które Egipcjanie uznawali za niemożliwe do przejechania przez czołgi. Umożliwiło to przeprowadzenie następnych działań manewrowych, w wyniku których egipska 3 Armia znalazła się w okrążeniu. Pod koniec wojny, siły Joffe dotarły do Kanału Sueskiego.
Kariera polityczna Po zakończeniu kariery wojskowej, Joffe zaangażował się w działalność polityczną. Był jednym z założycieli Ruchu na rzecz Wielkiego Izraela, który przystąpił do partii politycznej Likud. W wyniku wyborów parlamentarnych w 1973 wszedł do Knesetu. Był członkiem wpływowej parlamentarnej komisji spraw zagranicznych i obrony oraz komisji finansów.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Izraelscy generałowie Kategoria:Posłowie do Knesetu VIII kadencji Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 1983 Kategoria:Politycy Likudu Kategoria:Politycy Ruchu na rzecz Wielkiego Izraela