thumb|Grób Sławomiry Ciepieli-Kubalskiej Sławomira Ciepiela-Kubalska (ur. 2 października 1930 w RównemKatarzyna Meyza, Sławomira Ciepiela-Kubalska, w: Almanach Muzealny nr 6 (2010), s. 479-484, zm. 13 października 2006 w Warszawie) – polska historyk kultury materialnej, archeolog.

Życiorys Dzieciństwo spędziła we Lwowie, po wybuchu II wojny światowej mieszkała z rodziną w Nowym Sączu, Lublinie i Łodzi. W tym ostatnim mieście ukończyła w 1949 liceum. W tym samym roku podjęła pracę w Kierownictwie Prac Wykopaliskowych w Łęczycy i rozpoczęła studia archeologiczne na Uniwersytecie Łódzkim.

W 1950 wyszła za mąż i przeniosła się do Warszawy, gdzie kontynuowała studia archeologiczne na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończyła w 1953. Do pracy zawodowej powróciła w 1962 - w Dziale Archeologicznym Komisji Badań Dawnej Warszawy, gdzie zajmowała się zabytkami szklanymi. Po likwidacji KBDW została w 1969 pracownikiem Muzeum Historycznego m. st. Warszawy. Kontynuowała tam badania nad historią szkła. W 1977 opublikowała pracę Szkło osiemnastowieczne Starej Warszawy. Od 1983 współpracowała także z Pracownią Dziejów Szkła Instytutu Archeolo­gii i Etnografii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1991 przeszła na emeryturę.

Była czołowym badaczem polskiego szklarstwa okresu od XV do XVIII wieku.