Skutkiem zwycięstwa Spartan było zawarcie przymierza z Argos i osłabienie w ten sposób potencjału Aten.

Finał II wojny peloponeskiej Po wznowieniu w 415 p.n.e. wojny pelopolneskiej, Agis, za radą Alkibiadesa, który pojawił się w Sparcie uciekając przed grożącą mu w Atenach karą śmierci, zajął ważną strategicznie, położoną w Attyce Dekeleję. W czasie gdy mężny Spartiata umacniał zdobyte miasto aby uczynić z niego twierdzę blokującą Ateny, przystojny uciekinier-doradca potwierdził w Sparcie ciągnącą się za nim opinię łamacza serc (nie tylko zresztą damskich) i uwiódł królowi żonę. W przyszłości stało się to przyczyną spartańskiego kryzysu dynastycznego.

Zimą 413/412 p.n.e. Agis poprowadził z Dekelei armię lądową Związku Peloponeskiego do decydującej, według zamierzeń Spartan, ale niezbyt udanej ofensywy. Główne działania wojenne przeniosły się teraz na morze. Sukcesy króla spowodowały, że stał się on w swoim państwie królem nie tylko z nazwy, ale zaczął wywierać rzeczywiście poważny wpływ na politykę. Oczywiście doprowadził do podważenia zaufania do Alkibiadesa, który tracąc całkowicie grunt pod nogami w Grecji, przeniósł się do perskiej stolicy, Suzy.