Podbój Elidy W Sparcie zaczęły dominować po II wojnie peloponeskiej, podobnie jak wcześniej w Atenach, tendencje imperialistyczne. Związek Peloponeski stał się fasadą mającą zapewnić Spartanom dominację. Niepokorne lub rosnące w siłę państwa greckie starano się podporządkować i osłabić. Tak właśnie stało się z Elidą, która uzależniła od siebie kilka mniejszych miast w krainie o takiej samej nazwie jak miasto, a ich mieszkańców zamieniła na wzór spartański w periojków. Spartanie zażądali uwolnienia uzależnionych państewek oraz dołożenia się do pokrycia kosztów wojny peloponeskiej. Po odmowie, z interwencją zbrojną został w 402 p.n.e. lub 400 p.n.e. wysłany Agis II. Początkowo wojna przybrała niekorzystny dla Spartan przebieg. Krainę nawiedziło trzęsienie ziemi. Elida, ze względu na położoną w niej Olimpię, była uznawana za kraj święty, dlatego trzęsienie uznano za złą wróżbę i Agis wycofał swe wojska. Powrócił w następnym roku, gdyż Elejczykom udało się uzyskać poparcie innych nieprzychylnych Sparcie państewek. Sprawa stała się prestiżowa i Sparta wymusiła przystąpienie do wojny całej Symmachii (sprzeciwił się tylko Korynt i Teby) oraz Aten. Dowodzone przez Agisa wojska spustoszyły kraj i zmusiły Elejczyków do uległości. W wojnie tej grały rolę również czynniki ambicjonalne.