Wymiar dialektyczny jest zawarty w normatywnych zasadach “krytycznego racjonalizmu” i dialektyki formalnej, zaś wymiar pragmatyczny – w zasadach teorii aktu mowy, filozofii języka Grice'a i w analizie dyskursu.
Aby pozwolić na systematyczną integrację wymiaru pragmatycznego i dialektycznego w studiach nad argumentacją, teoria pragma-dialektyczna używa czterech metateoretycznych zasad jako punktu wyjścia: funkcjonalizacja, socjalizacja, eksternalizacja i dialektyfikacja. Funkcjonalizacja jest osiągana poprzez traktowanie dyskursu jako celowego aktu. Socjalizacja jest osiągana poprzez rozszerzenie perspektywy aktu mowy do poziomu interakcji. Eksternalizacja jest osiągana poprzez uchwycenie zobowiązań zdaniowych i interakcji wytworzonych przez zaistniały akt wypowiedzi. Dialektyfikację osiąga się poprzez organizację wymiany aktów mowy do idealnego modelu krytycznej dyskusji (por. Van Eemeren & Grootendorst, 2004, s. 52-53).