mały|Grób dyplomaty Jana Gawrońskiego na cmentarzu Powązkowskim Jan Gawroński (ur. 25 stycznia 1892 w Warszawie, zm. 26 stycznia 1983 w Rzymie) – polski pisarz, dyplomata II Rzeczypospolitej.
Życiorys Syn Stanisława i Heleny z Lubomirskich. Od 1919 pracował w służbie dyplomatycznej RP, kolejno w Szwajcarii, Niemczech, Holandii, Turcji i Austrii. od 1929 do 1932 był radcą Poselstwa RP w Ankarze, następnie przez rok pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 1933 był radcą w Ambasadzie RP w Wiedniu, a w 1934 objął funkcję ambasadora w Wiedniu i pełnił ją do 1938. Po utracie niezawisłości przez Austrię (anschluss) odwołany do Warszawy. Tam zastał go napad hitlerowski. Jesienią 1939 przedostał się z rodziną do Włoch. W okresie II wojny światowej utrzymywał poprawne stosunki z faszystami włoskimi, traktując ich jako przeciwwagę dla narodowego socjalizmu, a w ostateczności jako integralną część koalicji antyhitlerowskiej.
Po wojnie pozostał na emigracji we Włoszech. Opublikował kilka książek wspomnieniowych i podróżniczychJarosław Mikołajewski, Z dyplomaty pisarz, Gazeta Wyborcza, 25 stycznia 2013..