Od końca listopada tego roku dowodził dywizjonem artylerii 126 Pułku Artyleryjskiego. W poł. listopada 1940 r. został szefem sztabu pułku. Na pocz. 1941 r. awansował na majora. W lipcu-sierpniu tego roku dowodził pułkiem podczas ciężkich walk nad Dnieprem. Następnie objął dowództwo 21 Korpuśnego Pułku Artylerii. W październiku w rejonie Wiaźmy dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w różnych obozach jenieckich. Na pocz. 1943 r. przeszedł do szkoły propagandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem. Po jej ukończeniu w maju tego roku, został starszym kompanii na kursach przygotowawczych ROA w stalagu III-A w Luckenwalde. Od stycznia 1944 r. pełnił funkcję zastępcy szefa grupy propagandystów ROA w północnych Włoszech. Jesienią 1944 r. w stopniu podpułkownika został redaktorem pisma ROA "Dobrowolec". Występował pod pseudonimem Wołżanin. Na pocz. maja 1945 r. wraz z grupą wyższych oficerów Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji prowadził rozmowy z przedstawicielami władz szwajcarskich o przejście na terytorium Szwajcarii, ale bez skutku. W rezultacie grupa została rozwiązana w rejonie Merano. Podpułkownik W. I. Kriwoszapow (Brandt) trafił do szpitala polowego, z którego w czerwcu 1945 r. zbiegł, ukrywając się w rejonie Merano. Pracował w firmie meblowej.