W 1955 otrzymał stopień doktora (kandydata nauk) w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki PAN w Warszawie; w 1963 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1969 – profesorem zwyczajnym.
Pracował kolejno: w jednym z gimnazjów gdańskich jako nauczyciel matematyki (1945), w Katedrze Radiotechniki Politechniki Gdańskiej jako asystent a następnie adiunkt (1947–1952), w Zakładach Radiowych w Warszawie jako starszy inżynier (1952-1954), w Politechnice Warszawskiej – w Katedrze Techniki Fal Ultrakrótkich jako zastępca profesora (1954-1956) a następnie jako docent w Katedrze Radiolokacji (1956-1970); w 1992 przeszedł na emeryturę.
Pełnił różne funkcje akademickie w Politechnice Warszawskiej: kierownika Katedry Radiolokacji (1956-1960), prodziekana (1960-1964) i dziekana (1964-1969) Wydziału Elektroniki, prorektora ds. nauczania (1973-1978) i dyrektora Instytutu Telekomunikacji; był też wieloletnim członkiem senatu i przewodniczącym kilku komisji senackich.
W latach 1971–1972 był profesorem w Uniwersytecie w Mosulu (Irak), a w latach 1992-1995 wykładał w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Łączności w Zegrzu.
W latach 1979–1982 był ekspertem ONZ w Instytucie Telekomunikacji w Oranie (Algeria);