Komentując wystawę podsumowującą jej 15 lat jej aktywności Kazimierz S. Ożóg określił jej zróżnicowaną i konsekwentną twórczość jako intermedialną. Historyk sztuki wyróżnia kilka ważnych obszarów sztuki Hlawacz: dokumentację podróży stawającą pytania o wiarygodność obrazu, kwestię spotkań – międzykulturowych, historycznych czy związanych ze sferą mitów oraz problematykę splecionych ze sobą śmierci i miłości. Ożóg zwraca uwagę zarówno na podejmowanie przez artystkę tzw. wielkich tematów, jak i na ich sprawną aktualizację za pomocą kontekstów i środków wyrazu należących do współczesności.
Natalia Krawczyk zwraca uwagę, że artystkę interesuje wszystko to, czego nie da się powiązać za pomocą logiki: "wątpliwość, niepewność, pewność, prawda, wiara, wiedza, percepcja, fikcja, rzeczywistość, imitacja, halucynacja, hipnoza, sen, jawa, mara, mamidło, sztuka, paradoks i absurd". Jako główny temat prac Hlawacz wskazuje eksplorację "stanów granicznych" i podkreśla w jej twórczości rolę paradoksu, zwłaszcza relacji między prawdą i fikcją.