Ponadto brał udział w pracach Katolickiego Związku Badań Międzynarodowych w Polsce (w latach 1927–1929 prezes), Towarzystwa Naukowego we Lwowie (1938), Polskiego Towarzystwa Heraldycznego (prezes), Międzynarodowej Akademii Dyplomatycznej w Paryżu, Instituto per l’Europa Orientale w Rzymie (członek honorowy), Centre International de Synthese Historique w Paryżu, Polskiego Towarzystwa Historycznego na Obczyźnie (prezes). Członek założyciel Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. Otrzymał nagrodę Kasy im. Mianowskiego (1920, za pracę O genezie i znaczeniu rządów andegaweńskich w Polsce) oraz nagrodę PAU im. J. U. Niemcewicza (1920); odebrał również kilka doktoratów honoris causa – Uniwersytetu w Lyonie (1935), Uniwersytetu Montrealskiego, Uniwersytetu DePaul, Uniwersytetu Fordham, Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie (1973). Brał udział w Międzynarodowych Kongresach Nauk Historycznych – w Brukseli (1923) i Oslo (1928), Warszawie (1933) i Zurychu (1938), a po wojnie w Paryżu (1950), Rzymie (1955), Wiedniu (1960). Wchodził w skład prezydium Międzynarodowego Komitetu Nauk Historycznych.