8 września 1868 miała miejsce jego chirotonia na biskupa wyborskiego, wikariusza eparchii petersburskiej. W roku następnym, pozostając wikariuszem tejże eparchii, przyjął tytuł biskupa ładoskiego. W 1871 został przeniesiony na katedrę kiszyniowską i chocimską. Jego praca w tejże eparchii, do której rozwoju wydatnie się przyczynił, sprawiła, iż nadano mu przydomek „apostoła Besarabii”. Równocześnie prowadził w Besarabii politykę rusyfikacji Cerkwi, wymuszając na parafiach i monasterach porzucanie języka liturgicznego rumuńskiego (mołdawskiego) i przechodzenie na język cerkiewnosłowiański oraz rosyjski (w kazaniach)Ch. King, The Moldovan. Romanians, Russians and the Politics of Culture, Hoover Institution Press, Stanford University 2000, s. 25.. Mimo prowadzonych przez niego działań w tym kierunku w roku jego wyjazdu z Besarabii (1882) język mołdawski obowiązywał nadal w 417 wiejskich parafiach, podczas gdy cerkiewnosłowiański i rosyjski wprowadzono do 608. Po ośmiu latach otrzymał godność arcybiskupa. W 1882 mianowany arcybiskupem kartlińskim i kachetyńskim, egzarchą Gruzji i stałym członkiem Świątobliwego Synodu Rządzącego. Szybki awans w hierarchii cerkiewnej zawdzięczał m.in. rekomendacjom metropolity moskiewskiego Filareta, który poznał go jako wykładowcę Petersburskiej Akademii Duchownej i wysoko cenił jego pracę.