Dywizja Wielkopolska – dywizja armii koronnej wojska I Rzeczypospolitej w jej schyłkowym okresie.
Dywizja została zorganizowana w 1776 roku uchwałą sejmu delegacyjnego. Sejm określił jej dyslokację na garnizony: Poznań, Kalisz i Piotrków. Sztab rozmieszczony był w Stawiszynie. Częścią sił nakazał osłaniać granice.
Dowództwo dywizji Dowódcą dywizji był generał lejtnant, któremu mieli podlegać dwaj generałowie majorowie. Jeden dowodził kawalerią, drugi piechotą. Zasadę tę wprowadzono w życie dopiero w 1789 roku. Do tej pory w etatach sztabu generalnego wymieniano po jednym generale majorze na dywizję.
Dowódcy dywizji: gen. lejtn. Stanisław August Goltz vel Golcz (od 1776) gen. lejtn. Karol Malczewski (od 19 II 1785) gen. lejtn. Arnold Anastazy Byszewski (od 9 IV 1791)
Pomocnicy: gen. mjr Pirch (od 1776) gen. mjr Mycielski (od 1789) gen. mjr Tadeusz Kościuszko (od 1789)
Struktura organizacyjna Dywizja składała się kawalerii, piechoty i artylerii. Nie posiadała własnego sztabu, który mógłby kierować działaniami.