thumb|Piechurzy pułku Wodzickiego Dywizja Małopolska – dywizja armii koronnej wojska I Rzeczypospolitej w jej schyłkowym okresie.
Dywizja zorganizowana została w 1776 roku uchwałą sejmu delegacyjnego. Sejm określił jej dyslokację na garnizony: Warszawę, Kraków i Lublin. Nakazał też osłaniać granice sąsiedzkie.
Dowództwo dywizji Dowódcą dywizji był generał lejtnant, któremu mieli podlegać dwaj generałowie majorowie. Jeden dowodził kawalerią, drugi piechotą. Zasadę tę wprowadzono w życie dopiero w 1789 roku. Do tej pory w etatach sztabu generalnego wymieniano po jednym generale majorze na dywizję.
Dowódcy dywizji: gen. Alojzy Brühl gen. Ludwik Wirtemberski Pomocnicy: gen. mjr Kokcej – od 1776 gen. mjr Byszewski – od 1789 gen. mjr Czapski – od 1789
Struktura organizacyjna Dywizja składała się kawalerii, piechoty i artylerii. Nie posiadała własnego sztabu, który mógłby kierować działaniami. Była bardziej związkiem terytorialnym, niż taktyczno-operacyjnym.
piechota w 1785 2 regiment Wodzickiego – Kraków 8 regiment Czapskiego – Kielce, Lublin regiment Buławy Wielkiej Koronnej - Łączna 5 regiment fizylierów – Białystok