(Biegnij, Forrest, biegnij!).
Film rozpoczyna się ujęciem unoszonego przez wiatr piórka, które opada przy ławce, na której siedzi Forrest Gump z pudełkiem czekoladek. Bohater podnosi je i umieszcza w książeczce Ciekawski George. Siedzącej obok kobiecie zaczyna opowiadać historię swojego życia – mimo że ta nie okazuje szczególnego zainteresowania.
Dalsza narracja prowadzona jest w formie retrospekcji. Forrest wspomina dzieciństwo, kiedy to – z powodu problemów z kręgosłupem – musiał nosić ortopedyczne szyny, które określał mianem „specjalnych butów”. Mimo to lekarz zauważył jego silne nogi. Matka Forresta usiłowała zapisać go do prestiżowej szkoły w Greenbow, jednak ze względu na jego niski iloraz inteligencji (IQ = 75), spotkała się z odmową, którą ostatecznie przezwyciężyła w kontrowersyjny sposób.
Aby utrzymać rodzinę, matka wynajmowała pokoje przyjezdnym. Wśród gości znalazł się mężczyzna grający na gitarze, zafascynowany tańcem Forresta w szynach ortopedycznych – był to Elvis Presley, który w późniejszych występach scenicznych wykorzystywał zaobserwowane u chłopca ruchy.