Bitwa pod Krasnymstawem – bitwa stoczona we wrześniu 1939– w trakcie wojny obronnej Polski.
Sytuacja przed bitwą Armia „Lublin” zaimprowizowana 5 września 1939 miała dozorować Wisłę, od ujścia Pilicy po Sandomierz. Miała w swoim składzie: zgrupowanie kawalerii płk Tadeusza Komorowskiego, kilka szwadronów kawalerii z Centrum Wyszkolenia Kawalerii, w rej. Garwolina 39 DP (dowódca – gen. Bruno Olbrycht, Warszawską Brygadę Pancerno Motorową – w czasie przegrupowania z większością sił na odcinku Solec – Annopol, grupę płk. Sikorskiego pod Sandomierzem.
14 września, gdy rozkaz Naczelnego Wodza o odwrocie Wojska Polskiego na wschód od Lwowa i przebicia się do Rumunii i na Węgry dotarł do dowódcy Grupy Armii gen. Dąba-Biernackiego, dowódca Armii „Lublin” gen. Tadeusz Piskor przekazał mu stojącą nad Wieprzem 39 DP i Kombinowaną Brygadę Kawalerii płk. Adama Zakrzewskiego. Obie jednostki otrzymały rozkaz marszu na płd-wschód: BK w rej. Lubartowa, 39 DP – trzema etapami miała osiągnąć rej. Chełma. GA gen. Dąba-Biernackiego podzielona na zgrupowania ruszyła siłami armii gen. Przedrzymirskiego z Chełma na Hrubieszów, a GO gen. Jana Kruszewskiego (w jego skład wchodziła 39 DP i Kombinowana BK) przez Krasnystaw na Zamość. Dowódca GA zdecydował się opanować rej. Zamościa i maszerować na Lwów. Grupy gen.