Z powodu mało przejrzystego sposobu przewodzenia, w 1954 r. stanowisko prezydenta piastowane przez Kogona przejął Ernst Friedländer, który zreformował strukturę niemieckiej Rady. Z powodu niespodziewanej choroby Friedländera, w 1958 r. na jego miejsce został mianowany Hans Furler.
Lata 60. i 70. pod znakiem wyborów bezpośrednich do Parlamentu Europejskiego W latach 60. niemiecka Rada RE wraz z Europa-Union Deutschland zintensyfikowały współpracę tworząc wspólny dział prasowy. Wybory do Parlamentu Europejskiego i wzrost jego kompetencji miały przybliżyć Europę obywatelom. W związku z bezpośrednimi wyborami do Parlamentu Europejskiego w 1979 r. szczególny nacisk kładziono na informowanie o jednoczeniu się partii na poziomie europejskim oraz na zachęcanie obywateli do udziału w wyborach.
Równolegle wzrosła liczba organizacji członkowskich i zaczęły powstawać regionalne siostrzane organizacje. Do dziś komitety RE istnieją w czternastu landach.
Przezwyciężanie „Euro sklerozy” lat 80. Chociaż niemiecka Rada Ruchu Europejskiego liczyła coraz więcej organizacji członkowskich, musiała coraz częściej konfrontować się z problemami natury finansowej. W efekcie jej serwis informacyjny zawiesił swoją działalność, jednak jego struktura posłużyła w trakcie kolejnych wyborów do Parlamentu Europejskiego.