mały|Nagrobek Janusza Tazbira. (autor: arch. Tomasz Skorupa) Janusz Tazbir (ur. 5 sierpnia 1927 w Kałuszynie, zm. 3 maja 2016 w Warszawie) – polski historyk, profesor nauk humanistycznych, badacz dziejów kultury staropolskiej oraz reformacji i kontrreformacji w Polsce, członek Polskiej Akademii Nauk.
Życiorys Ukończył VII Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Warszawie (świadectwo dojrzałości uzyskał w 1947), następnie studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim. Magisterium uzyskał w Instytucie Historii UW w 1950. Tam też uzyskał w 1954 stopień doktorski (kandydat nauk historycznych) na podstawie rozprawy napisanej pod kierunkiem Władysława Tomkiewicza.
We wczesnym okresie swojej kariery Tazbir angażował się w ideologicznie nacechowane publikacje, jak artykuł Fałsz Historyczny i Zdrada Narodu w Pracach O. Haleckiego (z 1953 roku), w którym ostro krytykował Oskara Haleckiego z pozycji marksistowsko-leninowskich, co odzwierciedlało ówczesne naciski polityczne PZPR na polską historiografię.