dopiero w 1948 bramy Instytutu otworzyły się ponownie w ramach umowy międzypaństwowej. Początkowo mieścił się w b. budynku szkolnym z około 1902 (proj. Jan Fryderyk Heurich) przy ul. Śniadeckich 8 (1950)Spis telefonów warszawskiego okręgu poczty i telekomunikacji na rok 1950., w kamienicy Pod Gryfami z 1886 (proj. Józef Huss) przy pl. Trzech Krzyży 18 (1955)Spis telefonów województwa warszawskiego i m. st. Warszawy, 1955., potem przemieścił się do hotelu Saskiego z XVII w. przy ówczesnej ul. Żabiej 9 (1957)Spis telefonów w m. st. Warszawy i województwa warszawskiego: rok 1957/58. i pl. Dzierżyńskiego 1 (1958„Życie Warszawy” z 10 stycznia 1958.–1970„Stolica” z 14 czerwca 1970.).
W 1956 w geście solidarności z antykomunistycznym powstaniem na Węgrzech, Polacy głośno i jednoznacznie zademonstrowali współczucie i poparcie dla walczących Węgrów. Masowo przynosili dary do Instytutu i składali kwiaty pod wystawioną tam grafiką Franciszka Starowieyskiego „Płaczący gołąbek pokoju”. Tu zorganizowano też zbiórkę pieniędzy, a przed Instytutem studenci stawiali warty honorowej.