Najdłuższy polski falowiec Najdłuższy polski falowiec znajduje się na gdańskim osiedlu Przymorze Wielkie przy ulicy Obrońców Wybrzeża. Budynek powstawał w latach 1970–1973. W czasie, w którym ludzie zasiedlali gotowe segmenty wieżowca, mieli okazję widzieć dobudowywanie następnych sekcji. Pierwotnie budynek miał być krótszy, ale z uwagi na obecność znacznej przestrzeni w okolicy poczyniono rozbudowę większą niż planowano. Zaprojektowali go Tadeusz Różański, Danuta Olędzka i Janusz Morek.
Historii najdłuższego z falowców poświęcona jest powieść Moniki Milewskiej pt. „Latawiec z betonu” (Wydawnictwo WAM Mando, Kraków 2018).
Charakterystyka budynku 10 pięter (plus parter, nad każdą klatką znajdują się także nadbudówki) 4 segmenty po 4 klatki w każdym i średnio 110 mieszkań w każdej z nich (1792 mieszkania) 3451 oficjalnie zameldowanych lokatorów (licząc jednak wynajmujących, liczba ta może wynosić nawet 6000) długość około 800 m, wysokość 32 m, szerokość 13 m