umarli zmartwychwstają” (BT).. W 35. rozdziale Księgi Izajasza znajduje się wizja, interpretowana w tej tradycji jako zapowiedź czasów mesjańskich, w których niewidomi będą odzyskiwali wzrok, głusi słuch, niemi mowę, a chorzy zdrowieIz 35,5-6; 42,7; 26,19.. U Jana zostało podkreślonych siedem znaków, które stanowią szkielet kompozycyjny opisu jego działalności: od przemiany wody w wino na godach w Kanie Galilejskiej, aż po opowieść o wskrzeszeniu przyjaciela Łazarza w Betanii w Judei (rozdziały 1,19-12,50).
Niektórzy badacze chrześcijańscy prezentują argumenty za historycznością cudów. Bibliści chrześcijańscy w większości uznają autentyczność przynajmniej części cudów. Są również badacze, którzy uznają perykopy o cudach za historie figuratywne, ukrywające tajemnicze sensy, nie zaś opisy realnych wydarzeń.
Z punktu widzenia religioznawczego historyczność cudów Jezusa nie jest podstawowym zagadnieniem badań, ponieważ taumaturgowie znani są w innych religiach (np.: Budda i Mahomet – choć sami sobie tej władzy nie przypisywali, Apoloniusz z Tiany). Religioznawcza analiza cudów prowadzona jest przede wszystkim ze względu na ich cele i metody.