Największą modernizacją było zastosowanie perforowanej rury gazowej ze specjalną osłoną rozbijającą wydobywające się pęcherzyki gazów prochowych, dzięki czemu ułatwiono celowanie i zmniejszono prawdopodobieństwo dostrzeżenia strzelającego nurka.
W 1983 roku konstruktor otrzymał za swoją konstrukcję Nagrodę Państwową.
Karabin APS od połowy lat 70. XX w. był podstawową bronią radzieckich płetwonurków. Jednak od początku do nowej broni były zastrzeżenia. O ile była to doskonała broń dla płetwonurków pilnujących radzieckich baz morskich, o tyle dla żołnierzy Specnazu, walczących zarówno na ladzie jak i pod wodą, nowa broń była mało przydatna. APS może co prawda strzelać na powietrzu, ale zasięg skuteczny nie przekracza 50 metrów, a żywotność broni spada do 180 strzałów (pod wodą wynosi 2000 strzałów). Dlatego najczęściej wyposażono ich w pistolet SPP-1 (do samoobrony pod wodą) i karabin automatyczny AK-74 (do walki na lądzie). Taki zestaw nie zadowalał komandosów i dlatego pod koniec lat 80. XX w. do uzbrojenia wprowadzono do uzbrojenia nowy karabin ASM-DT.