Wraz z rozwojem konkurencji i poszukiwaniem sposobów obniżki kosztów funkcjonowania przedsiębiorstwa formułowano większe wymagania od systemu utrzymania ruchu: niższe koszty dłuższy żywot urządzeń
Generacja trzecia: 1976-do dziś Zapoczątkowana w latach osiemdziesiątych „epoka zarządzania strategicznego”, w miarę postępującej globalizacji, przeszła w latach dziewięćdziesiątych w „erę hiperkonkurencji”. Okres ten zaowocował dalszym poszukiwaniem rezerw tkwiących w procesach pomocniczych, co w konsekwencji skutkowało tym, że w zakresie utrzymania ruchu zakładano: planowaną zdecydowanie większą dostępność i niezawodność wyższą jakość produkcji większe bezpieczeństwo korzystny wpływ na środowisko dłuższy żywot urządzeń większą efektywność kosztów.
Przypisy
Bibliografia
Andrzej Komosa: Ekonomika i organizacja firmy handlowej. cz. 2, Ekonomik, Warszawa 1996, s. 140
Artykuł zawiera udostępnione na licencji GNU FDL treści pochodzące z serwisu http://mfiles.pl
Kategoria:Niezawodność Kategoria:Logistyka